CMXXIV

CMXXIV'de Cem Yılmaz sahneye çıkıyor, bambaşka bir havada. Hani yıllardır bildiğimiz Cem var ya, işte o bile yaş almış, ellili yaşlara gelmiş bir adamın gözünden bakıyor dünyaya. Artık boşanmış, ev bark işleri de geride kalmış. Kendi kariyerini, bu zamana kadar neler yaptığını bir tartıya koyuyor sanki. Eskiden yaptığı espriler, hayata bakışı falan nasıl değişmiş onu görüyoruz. Şu meşhur 'iptal kültürü' denen şeyi de kendi üslubuyla ele alıyor. Milletin neye takıldığını, neye kızdığını, bazen de abarttığını görüyoruz onun ağzından. Bir de dövme meselesi var ki, bayağı samimi konuşuyor bu konuda. Hani 'keşke yaptırmasaydım' dediği dövmeler varmış, onların hikayesini anlatıyor. Kendiyle barışık ama aynı zamanda biraz da dertli bir adamın iç döküşü gibi. Komik tabi ama arkasında bir olgunluk, bir hüzün de var gibi. Eski Cem'in o enerjisi var ama üzerine oturmuş bir yaşanmışlık da var. Sanki bir stand-up değil de, eski bir dostla muhabbet ediyor gibi hissediyorsun. Sahnedeki atmosfer de bunu destekliyor zaten, öyle abartılı bir şey yok, daha çok lafa odaklı bir gösteri. Hayatın içinden, hepimizin yaşayabileceği dertleri, komik durumları kendine has bir şekilde anlatıyor.