Tufan

Tufan, dünya sanki son nefesini vermeye hazırlanırken, bir evde geçiyor yeğenim. Hani bazı filmler vardır ya, böyle bir sıkışmışlık hissi verir, işte bu film tam da öyle bir atmosfere sahip. Evin içi sel sularıyla dolmuş, dışarıda ne var belli değil, belirsizlik insanı geriyor. İçeridekiler sadece kendileri için değil, bir şekilde insanlığın devamı için de mücadele ediyorlar. O küçücük alanda verilen her karar, her çaba, dışarıdaki o büyük, bilinmez felaketle mücadele etmekten çok daha zor. Sadece suyla değil, kendi korkularıyla, umutsuzluklarıyla ve birbirleriyle de savaşıyorlar. İnsan doğasının en karanlık, en aydınlık yanları bir arada gözüküyor. Hayatta kalmak için ne kadar ileri gidilebileceğini, sevdiklerin için neler yapılabileceğini düşündürüyor. Tam da böyle, bir bardak suyun bile değerini sorgulatıyor insana. Gerçekten de insanlık, belki de o evde verilen küçücük bir umut ışığına tutunuyor. Bir yandan da, 'Acaba son gün böyle mi olacak' diye sorduruyor.